III

- Zgnieciecie mnie - wymruczała Hermiona.

Przyjaciele słysząc to zaczęli się śmiać i jeszcze mocniej ją ścisnęli, gdy w końcu uznali, że rzeczywiście im też jest ciasnawo puścili ją i usiedli w kółku na podłodze. 

- To co teraz robimy? - zapytał Harry, na którego kolana własnie wdrapywała się Ginn.

- Może w coś zagramy? - powiedziała młodsza gryfonka

- Świetny pomysł! - głos zabrał Fred - tylko w co? 

- Prawda lub wyzwanie? - rzuciła starsza gryfonka

- W co? - Tym razem głos zabrał George, który patrzył na przyjaciółkę z pytającym wyrazem twarzy.

- W prawdę lub wyzwanie, kręcimy butelką i jak na kogoś wypadnie to musi wybrać czy chce szczerze odpowiedzieć na pytanie czy wykonać, przeważnie głupawe zadanie. - powiedział Harry z uśmiechem na twarzy wyręczając Mionę. 

- Ja zaczynam! - krzyknęła ruda - Dajcie mi jakąś butelkę, szybko! 

Wstała i zaczęła rozglądać się po domku w poszukiwaniu butelki, niestety żadnej nie znalazła ale uznała, że jedna z większych probówek jej braci też się nada. Wróciła z powrotem do towarzyszy, lecz tym razem usiadła naprzeciwko Harry'ego i zakręciła. Wypadło na Georga. 

- Prawda czy wyzwanie bracie?

- Niech będzie..

- Weź wyzwanie! - krzyknął Fred

- To ja wezmę prawdę. - odpowiedział w końcu bliźniak uśmiechając się do brata złośliwie.

- A więc powiedz nam kochanieńki czy ty lub Fred lub oboje... Czy któryś z was majstrował wczoraj przy mojej wadze?

- TAK! - George zaczął się głośno śmiać a zaraz za nim cała reszta, tylko Ginn siedziała zła jak osa.

- Wy głupki! Już myślałam że przytyłam! - powiedziała rzucając w brata probówką, która musiała być zabezpieczona jakimś zaklęciem bo odbiła się od głowy chłopaka i upadła na ziemię bez żadnego szwanku. 

- Dobra, dobra teraz ja kręcę. - rudzielec nie przejmując się wybuchem siostry zakręcił przedmiotem - Oj Mionka, Mionka prawda czy wyzwanie?

- Niech będzie wyzwanie, w końcu jestem prawdziwą Gryfonką. - Mówiąc to pokazała mu język.

- Stań na jednej nodze i podskakując krzycz "Kocham zapach łajnobomb"

- Chyba oszalałeś! - Miona patrzyła na niego z głupkowatą miną

- Nie, no już już, w końcu jesteś prawdziwą Gryfonką! - powiedział to z dużym nacieskiem na przedostatnie słowo.

Hermiona nie mając wyjścia wstała i zaczęła wykonywać polecenie Georga, jak się potem zorientowała nie powiedział on ile czasu ma to robić i dopóki nie straciła siły przyjaciele wyśmiewali się z jej wyczynów.  Grali tak jeszcze długo a zadania i pytania były coraz zabawniejsze i zwariowane. Potem zaczęli rozmawiać o Hogwarcie i o tym jaki będzie ten rok. Wszyscy żałowali, że Rona z nimi nie będzie lecz już się z tym pogodzili i wiedzieli, że będzie trzeba sobie z tym poradzić. Minęło wiele godzin, Harry zorientował się, że jest już bardzo późno i ciemno a oni mają do przejścia spory kawałek, więc wszyscy zeszli po drabinie na polanę. Hermiona jednak chciała jeszcze trochę zostać by pomyśleć ale bała się zostać sama, został z nią George ponieważ Fred przegrał wyliczankę i musiał bezpiecznie odeskortować młodszych do Nory. 

- Jak tu ślicznie, w nocy jest jeszcze piękniej niż w dzień - zachwycała się Hermiona kładąc się na trawie.

- Masz rację to miejsce jest magiczne. - bliźniak dosiadł się do niej 

- Chcesz wracać do Hogwartu czy wolałbyś zostać w domu?

- Chyba wolę jechać, chcę spędzić czas z pewnymi osobami, z którymi nie mogę widzieć się aż tyle w czasie wakacji.

- A ja chciałabym tu zostać, najlepiej tu w tym miejscu - wskazała na miejsce w którym leżała - tu nie mam obaw, czuję się jakbym mogła pokonać wszystkie złe rzeczy.

- Też tak czuję gdy tu siedzę zwłaszcza z osobą ważną dla mnie. - powiedział George uśmiechając się do niej lekko.

- Jesteś niesamowitym przyjacielem, kocham cię jak brata. Ciebie, Freda i Harry'ego, Rona też.

- Heh, tak masz rację . - mówiąc to bliźniak posmutniał. - Jak brata. - i przysunął się bliżej Gryfonki by móc ją objąć i przytulić. 

Siedzieli tak przez dłuższą chwilę, ale zaczęło robić się coraz chłodniej więc postanowili wrócić do domu. Po wyczerpującej wędrówce weszli do ciepłej Nory i poszli do swoich pokoi.

 Hermiona po położeniu się do łóżka myślała o tym co powiedział jej George " z osobą ważną dla mnie" a więc teraz ma już pewność, on naprawdę jest jej przyjacielem. W tym czasie w pokoju bliźniaków, bracia leżeli na łóżkach, pogrążeni w swoich myślach. Fred nie mógł pogodzić się z tym, że przegrał tą "głupią dziecinną wyliczankę". Jego bratu natomiast w głowie dźwięczały tylko dwa słowa: " jak brata ". 



______________________________________
Przepraszam jeśli są błędy pisałam na szybko ;) Mam nadzieję, że się podoba. Trochę krótki wiem, ale mam dużo nauki.