I

DWA DNI PÓŹNIEJ

Hermiona nadal nie oswoiła się z myślą, że w ciągu szóstego roku nauki w Hogwarcie nie będzie przy niej Rona jednego z trójki jej najlepszych przyjaciół. Była załamana, okazało się, że gdy Ron poszedł do swojego pokoju, zabrał swoje rzeczy i deportował się nie mówiąc nikomu, dokąd. Przysłał tylko list, że jest bezpieczny i żeby się o niego nie martwić. Gryfonka uważała go za egoistę, jak on mógł to zrobić i jeszcze mówić żeby się nie martwić, przecież nikt nie wiedział gdzie jest.

Ginny nie mogła znieść widoku dziewczyny w takim stanie. Nie mogła jej unikać, bo przecież to jej przyjaciółka, poza tym dzielą pokój. Młoda Weasley’ka już od blisko pięciu godzin siedziała na swoim łóżku i zastanawiała się, co zrobić by poprawić humor przyjaciółki. Nagle wpadł jej do głowy pomysł, była zła na siebie, ze nie pomyślała o tym wcześniej. Szybko wstała z łóżka i pobiegła do pokoju bliźniaków.

-         Chłopaki mam do was sprawę!

-         Co jest? – powiedzieli równocześnie

-         Musicie pomóc mi poprawić humor Mionie, jest załamana tym, co zrobił Ron.

-         Co ty o tym sądzisz Fred?

-         Jestem za, George.

-         Więc pomożecie mi?

-         Tak

Ginny wróciła do pokoju, tam zastała Hermionę jak zwykle czytającą książkę. Podbiegła do przyjaciółki i rzuciła się na nią.

-         Ginn, co ty robisz?!

-         Chodź, ja i bliźniacy musimy ci coś pokazać!

-         Nie mam ochoty na żadne spacery.

-         Ale ja nie pytałam czy masz ochotę, no już ruszaj się, bo jak nie to przyślę po ciebie chłopaków.

-         Ok., ok. już idę. Spokojnie.

Młoda gryfonka z uśmiechem na twarzy rzuciła Hermie bokserkę i rurki sugerując by się w nie przebrała. Ta nie chcąc się kłócić posłusznie wzięła ‘dary’ i weszła do łazienki. Szybko zmieniła ubranie, nałożyła również lekki makijaż a włosy związała w koka. Musiała przyznać, że wyglądała dość ładnie. Gdy wyszła z łazienki zobaczyła na swoim łóżku karteczkę „ Czekamy na Ciebie w ogrodzie pospiesz się! G, F, G ” . Jedyną myślą Gryfonki było to co też oni znowu wymyślili. Zbiegając po schodach minęła się z Harrym, którego wyraźnie coś trapiło. Więc złapała go za rękę i z uśmiechem pociągnęła za sobą. Nie mogła opanować śmiechu, gdy zobaczyła zdezorientowaną minę przyjaciela oraz zadowolenie Ginny, że Wybraniec pójdzie razem z nimi.

-         Powiecie mi gdzie idziemy? Nogi mnie już bolą! – szli już dobre pół godziny

-         Już niedaleko, ale jeśli chcesz mogę cię ponieść. – ochoczo zaproponował Fred

-         Albo ja. Wiesz jestem bardziej umięśniony. – rzucił George

-         Bracie, ale my jesteśmy identyczni w każdym calu.

-         Jesteś pewny? Zobaczmy! – mówiąc to ściągnął koszulkę, co zaraz zrobił i Fred.

Ich towarzyszom ukazały się dobrze wyrzeźbione klatki piersiowe, które robiły niemałe wrażenie. Hermiona lekko się zaczerwieniła, bo zdała sobie sprawę, że wpatruje się w bliźniaków jak w obrazek. Oni widząc to uśmiechnęli się do niej i jednocześnie powiedzieli

-         To jak uważasz, który lepszy?

________________________________

Proszę o komentarze ;)